Ga naar inhoud Ga naar voettekst
Jessica Adrielle
Dichtbij
Wij zijn op Instagram

De pijn van het hebben van zussen

Natuurlijk hou ik van mijn zussen.
Maar iets uit mijn jeugd heeft stilletjes mijn leven vormgegeven.

Toen ik twee was, moest ik plotseling mijn wereld delen.
Ik was te jong om te begrijpen wat er gebeurde.
Te jong om grote veranderingen te beseffen.
Te jong om te weten hoe ik mijn plek in het gezin moet behouden.

De laatste tijd onderzoek ik hoe die vroege ervaring bij mij het zaadje van schaarste heeft geplant.
Dit gevoel van “er is niet genoeg”
niet genoeg liefde, niet genoeg aandacht, niet genoeg ruimte voor mijn behoeften.

En toen kwam er een beschermer in beeld.
Iemand die leerde te minimaliseren wat ik wilde,
om grote gevoelens het zwijgen op te leggen,
om “gemakkelijk” te worden,”
om minder ruimte in te nemen,
om mij ervan te overtuigen dat mijn behoeften toch niet belangrijk waren.

Het is vreemd hoe zulke vroege momenten door kunnen dringen tot in de volwassenheid...
hoe ze zich manifesteren in relaties, intimiteit, zaken, eigenwaarde...
Hoe het lichaam zich dingen herinnert lang voordat de geest ze kan begrijpen. Het is een veelvoorkomende wond bij eerstgeborenen die plotseling hun ouders moesten delen.

De laatste tijd zie ik dat kleine meisje steeds weer.
Degene die de verandering voelde die ze niet kon benoemen,
degene die het op de enige manier die zij kende, volbracht.

Haar zachtheid geven.
Haar de ruimte geven.
Om haar te laten weten dat ze nooit vervangen werd.
Laat haar voelen dat haar behoeften ertoe doen.
Dat er genoeg is.
Dat ze ruimte inneemt.

En op de een of andere manier…
die simpele waarheid begint alles te veranderen.

#innerchildhealing #innerlijkwerk
#eerstegeboren wond 1TP5Belichaamde genezing
1TP5Genezing van het zenuwstelsel 1TP5Genezing van gehechtheid
#zelfwaardereis #innerlijkkindwerk

27 0
Open bericht van jess.adrielle met ID 17865556311499935
De pijn van het hebben van zussenNatuurlijk hou ik van mijn zussen.Maar iets uit mijn vroege jaren heeft stilletjes mijn leven gevormd.Toen ik twee was, moest ik plotseling mijn wereld delen.Ik was te jong om te begrijpen wat er gebeurde.Te jong om grote veranderingen te vatten.Te jong om te weten hoe ik mijn plek in het gezin moest behouden.Wat ik de laatste tijd heb onderzocht, is hoe die vroege ervaring de zaden van schaarste in mij heeft geplant.Dit gevoel van "er is niet genoeg", niet genoeg liefde, niet genoeg aandacht, niet genoeg ruimte voor mijn behoeften.En dus trad er een beschermer op.Een die leerde om te minimaliseren wat ik wilde, om grote gevoelens het zwijgen op te leggen, om "gemakkelijk" te worden, om minder ruimte in te nemen, om mij ervan te overtuigen dat mijn behoeften toch niet belangrijk waren.Het is vreemd hoe zulke vroege momenten door de volwassenheid kunnen golven...hoe ze zich manifesteren in relaties, intimiteit, zaken, eigenwaarde...Hoe het lichaam zich lang herinnert voordat de geest het kan begrijpen. Het is een veelvoorkomende wond bij eerstgeborenen die plotseling hun ouders moesten delen. De laatste tijd ontmoet ik dat kleine meisje weer. Degene die die verandering voelde die ze niet kon benoemen, degene die ermee omging op de enige manier die ze kende. Haar zachtheid gaf. Haar ruimte gaf. Haar liet weten dat ze nooit vervangen werd. Haar liet voelen dat haar behoeften ertoe doen. Dat er genoeg is. Dat zij ruimte mag innemen. En op de een of andere manier... begint die simpele waarheid alles te veranderen.#innerchildhealing #innerlijkwerk#firstbornwound #embodiedhealing#nervoussystemhealing #attachmenthealing#selfworthjourney #innerlijkkindwerk

Toen een man niet voor mijn emoties wegliep

Tijdens de belichamingsevenementen van @zoukmira ontmoette ik iemand die me eraan herinnerde hoe dat kon voelen. Hij bemoeide zich niet met mijn proces en gaf me geen advies waar ik niet om had gevraagd. Hij was niet overdreven beschermend en vroeg niet constant hoe het met me ging. Hij was er gewoon. Ik voelde hem op de achtergrond, geaard, standvastig en beschikbaar. En wanneer ik hem nodig had, kon ik hem benaderen. Als het me te veel werd, kon ik op hem leunen en bleef hij gewoon stil. Als ik op zijn schouder huilde, probeerde hij het niet goed te maken. Hij bleef gewoon stil en gaf me mijn moment, en op de een of andere manier sprak die stilte meer dan welke woorden dan ook.

Toen we in een schaduwworkshop met z'n tweeën zaten, liet ik hem iets zien van de woede die ik in me droeg. Ik herinner me dat ik bang was dat het te veel zou zijn, dat ik me niet veilig genoeg voelde in de beslotenheid van de groep om dieper te gaan. Hij keek me aan en zei: "Ik kan veel meer aan." Die woorden raakten me zo diep. Het waren niet eens de woorden zelf, het was de manier waarop hij ze uitsprak, de energie erachter. Ik besefte hoezeer ik mijn hele leven naar dat soort aanwezigheid had verlangd; een mannelijke energie die me kon vasthouden zonder me te hoeven controleren, die me terug naar mijn kern kon leiden, gewoon door er te zijn.

Ik zie nu dat zoveel van wat ik in mannen zocht eigenlijk een verlangen naar veiligheid was, naar iemand die me kon helpen alles wat ik voel te bevatten, niet om het te repareren, niet om het te veranderen, maar om er getuige van te zijn. En op de een of andere manier begon er door deze verbinding iets in mij te genezen. 

Deze ervaring heeft niet weggenomen wat er in het verleden ontbrak, maar het heeft me laten zien wat er nu mogelijk is. Dat liefde, veiligheid en aanwezigheid later in het leven nog steeds kunnen komen, in vormen die ik niet had verwacht.

@Martin_hartmannshenn Ik ben dankbaar voor de vriendschap die we hebben opgebouwd. Een verbinding gebaseerd op vertrouwen en ruimte voor elkaar. Op mijn meest kwetsbare momenten kon ik op je leunen en de stabiliteit voelen van een mannelijke steun die me hielp bij mezelf te blijven. 💫

 #innerchildhealing #fatherwound #divinemasculine #innerwork #embodiedhealing #emotional awareness #healing journey #shadowwork #selfhealing #embodiment #traumahealing #spirituele groei #zenuwstelselregulatie

34 7
Open bericht van jess.adrielle met ID 17982026264919894
Toen een man niet voor mijn emoties wegliep Tijdens de belichamingsevenementen van @zoukmira ontmoette ik iemand die me eraan herinnerde hoe dat kon voelen. Hij bemoeide zich niet met mijn proces en gaf me geen advies waar ik niet om vroeg. Hij was niet overdreven beschermend of constant aan het checken hoe het met me ging. Hij was er gewoon. Ik voelde hem op de achtergrond, geaard, standvastig, beschikbaar. En wanneer ik hem nodig had, kon ik hem benaderen. Wanneer het te veel werd, kon ik op hem leunen en bleef hij gewoon stil. Wanneer ik op zijn schouder huilde, probeerde hij het niet beter te maken. Hij bleef gewoon stil, liet me mijn moment hebben, en op de een of andere manier sprak die stilte meer dan welke woorden dan ook. Toen we in tweetallen een schaduwworkshop deden, liet ik hem iets van de woede zien die ik in me droeg, en ik herinner me dat ik bang was dat het te veel zou kunnen zijn, dat ik me niet veilig genoeg voelde in de beslotenheid van de groep om dieper te gaan. Hij keek me aan en zei: "Ik kan veel meer aan dan dat." Die woorden raakten me zo diep. Het waren niet eens de woorden zelf, het was de manier waarop hij ze uitsprak, de energie erachter. Ik besefte hoeveel ik mijn hele leven al naar dat soort aanwezigheid had verlangd; een mannelijke energie die me kon vasthouden zonder me te hoeven controleren, die me terug naar mijn kern kon leiden, simpelweg door er te zijn. Ik zie nu dat zoveel van wat ik in mannen zocht eigenlijk een verlangen naar veiligheid was, naar iemand die me kon helpen alles wat ik voel te bevatten, niet om het te repareren, niet om het te veranderen, maar om er getuige van te zijn. En op de een of andere manier begon er door deze verbinding iets in mij te helen. Deze ervaring wiste niet uit wat er in het verleden ontbrak, maar liet me zien wat er nu mogelijk is. Die liefde, veiligheid en aanwezigheid kunnen later in het leven nog steeds komen, in vormen die ik niet had verwacht. @Martin_hartmannshenn Ik ben dankbaar voor de vriendschap die we hebben opgebouwd. Een verbinding die is gebouwd op vertrouwen en ruimte voor elkaar. In mijn meest kwetsbare momenten kon ik op je leunen en de stabiliteit voelen van een mannelijke steun die me hielp bij mezelf te blijven. 💫 #innerchildhealing #fatherwound #divinemasculine #innerwork #embodiedhealing #emotional awareness #healing journey #shadowwork #selfhealing #embodiment #traumahealing #spirituele groei #nervoussystem regulation

🇬🇧Engels in reacties

Het is heerlijk weer.
Ik zit met mijn vriend op een terrasje te werken, met een prachtig uitzicht op het park.
Langzaam stroomt het terras vol mensen. Gesprekken, koffiekopjes die neergezet worden, stemmen, gelach.
En ergens merk ik… dat ik me rossen begin te voelen.

Op een gegeven moment zeg ik hardop: "Ik ben overprikkeld. Het gaat niet goed."
Ik pak mijn geluidsgedempte oordopjes, zet een verloren muziekje op, doe mijn ogen dicht en leun met mijn hoofd tegen de achterkant van de bank.

En dan komen de emoties.
Verdriet.
Niet gecombineerd aan een herinnering van een gedachte. Gewoon... verdriet.
Ik laat het over me heen komen, zonder er iets mee te willen doen.
Langzaam vullen mijn ogen zich met tranen.

Na een tijdje open ik mijn ogen weer.
Dezelfde zon. Hetzelfde park.
Maar ik voel me ineens zoveel lichter, zoveel meer aanwezig.

Soms zitten we de hele dag in ons hoofd.
We merken niet hoeveel kleine gebeurtenissen, berichtjes, blikken, geluiden zich in ons opstapelen.
We banjeren maar door.
En pas als het lichaam fluistert genoeg – of soms schreeuwt – hebben we de kans om te stoppen.

Soms is dat alles wat nodig is:
de ogen sluiten, het lichaam voelt, en toestaan dat alles wat vastzat… mag stroomt.

Herken jij dit? Dat je pas voelt wat er leeft in je lichaam als je eindelijk zelfs stilvalt?
Voel je vrij om hieronder te delen.

#overprikkeling #hoogsensitief #ontprikkelen #emotiesvoelen #emotioneelherstel #zelfzorg #hsp #lichamenluisteren #embodiment #emotiesdoorvoelen

33 1
Open bericht van jess.adrielle met ID 17987511245836202
🇬🇧English in comments Het is heerlijk weer.Ik zit met mijn vriend op een terrasje te werken, met een prachtig uitzicht op het park.Langzaam stroomt het terras vol mensen. Gesprekken, koffiekopjes die neergezet worden, stemmen, gelach.En ergens merk ik… dat ik me steeds goed begin te voelen.Op een gegeven moment zeg ik hardop: "Ik ben overprikkeld. Het gaat niet goed."Ik pak mijn geluidsdempende oordopjes, zet een zelfgemaakte muziekje op, doe mijn ogen dicht en leun met mijn hoofd tegen de achterkant van de bank.En dan komen de emoties.Verdriet.Niet gekoppeld aan een herinnering of een element. Gewoon… verdriet.Ik laat het over me heen komen, zonder er iets mee te willen doen.Langzaam vullen mijn ogen zich met tranen.Na een tijdje open ik mijn ogen weer.Dezelfde zon. Hetzelfde park.Maar ik voel me hetzelfde zoveel lichter, zoveel meer aanwezig.Soms zitten we de hele dag in ons hoofd.We merken niet hoeveel kleine gebeurtenissen, berichten, blikken, geluiden zich in ons opstapelen.We banjeren maar door.En pas als het lichaam fluistert genoeg – of soms schreeuwt – hebben we de kans om te stoppen.Soms is dat alles wat nodig is:de ogen sluiten, het lichaam voelen, en toegestane dat alles wat vastzat… mag stromen.Herken jij dit? Dat je pas voelt wat er in je lichaam leeft als je eindelijk even stilvalt?Voel je vrij om hieronder te delen.#overprikkeling #hoogsensitief #ontprikkelen #emotiesvoelen #emotioneelherstel #zelfzorg #hsp #lichamenluisteren #embodiment #emotiesdoorvoelen
Dit foutbericht is alleen zichtbaar voor de WordPress admins
Er is een probleem met je Instagram-feed.

Geworteld in je lichaam, gegrond in je waarde, verbonden in je relaties.

Adres

Vaartweg 173 Dongen
Nederland

Facebook Instagram
Zeg hallo

jessica@jessicaadrielle.com

Gemaakt door Prayana Design © 2025. Alle rechten voorbehouden.

nl_NL
en_US nl_NL