Genezende zusterschap, vrouwelijke cycli en het herinneren van wie we zijn
Er zit iets eeuwenouds in de manier waarop vrouwen samenkomen.
Iets wat we vergeten zijn, maar wat we ons langzaam weer herinneren.
Een manier om elkaar vast te houden, om naar elkaar te luisteren en om elkaar niet als rivalen te zien, maar als spiegelbeelden.
Te lang is ons geleerd om te concurreren, ons te vergelijken en andere vrouwen te wantrouwen.
Maar wanneer we in veiligheid en waarheid samenkomen, worden we medicijn voor elkaar.
Mijn reis met vrouwen
Voor mij was het niet gemakkelijk om weer in contact te komen met vrouwen.
In het begin voelde het eenzaam.
Ik verlangde naar zusterschap, maar wist niet goed hoe ik me daarvoor moest openstellen.
Ik moest mijn relatie met het vrouwelijke, in mezelf en met anderen, langzaam herwinnen.
In 2019 heb ik de Training voor Women's Circle Facilitator met de School van Shakti in Amsterdam.
Het was vlak nadat ik erachter kwam dat ik zwanger was, dat nieuws een belangrijke rol ging spelen.
Omdat moederschap meer dan wat ook een diepe inwijding in het vrouw-zijn was.
Moederschap als spiegel
De komst van een dochter bracht alles dichterbij.
Ze weerspiegelt duidelijker de delen van mezelf die ik moet ontmoeten, vasthouden en helen dan welke volwassene dan ook.
Ze daagt me uit om te groeien, laat me zacht worden in de liefde en blijft me leren over mijn eigen vrouwelijke essentie.
Sinds ik moeder ben, is mijn verlangen naar een ondersteunende vrouwelijke gemeenschap alleen maar gegroeid.
Niet alleen vrienden, maar een dorp.
Vrouwen met wie ik kan huilen, feestvieren en eerlijk kan zijn.
Ik heb dit soort verbinding gezocht in mijn persoonlijke kringen en via trainingen.
Trainingen die mijn vrouwelijke pad verdiepten
In 2022 ben ik toegetreden tot de Yoni-reis met Chris van der Weiden van Unveiling Intimacy om de relatie met mijn postpartum lichaam te helen en in 2024 voltooide ik de eenjarige training Voluit Vrouw Zijn met Janneke Robers.
Elke ervaring bracht mij terug naar delen van mijzelf die ik was vergeten.
Naar mijn lichaam, mijn emoties, mijn ritme.
Ze leerden me niet alleen hoe ik ruimte kon creëren voor anderen, maar ook hoe ik écht ruimte kon creëren voor mezelf.
Leven in harmonie met mijn cyclus
Een van de meest transformerende praktijken voor mij is geweest mijn menstruatiecyclus bijhouden.
Wat ooit voelde als een maandelijks ongemak, voelt nu als een heilig ritme dat ik leer te eren.
Ik heb geleerd mijn cyclus op mijn kalender te markeren,
om ruimte te maken rond mijn bloeding en de dagen die daaraan voorafgaan,
om mijn schema te verzachten, mijn lichaam te voeden met wat het nodig heeft,
en de verschillende emotionele landschappen die door mij heen bewegen, te eren.
Hoe meer ik mij afstem op deze veranderingen, hoe meer mijn cyclus een kompas wordt en geen last.
Natuurlijk zijn er nog steeds momenten van frustratie.
Bijvoorbeeld als er op de eerste dag van mijn bloeding een mooi feest valt.
Niet ideaal, natuurlijk. Maar zelfs daarin schuilt een les.
Er schuilt schoonheid in het overgeven aan wat is, en vreugde in het echt voor mezelf zorgen.
Dit is wat ik geloof
Ik geloof dat wanneer vrouwen met zorg en aandacht samenkomen, vindt genezing plaats,
niet alleen individueel, maar ook collectief.
Dat het herinneren van onze verbinding met elkaar, met de aarde en met ons lichaam, de weg naar huis is.
Ik geloof dat ons bloed niet schandelijk is, maar wijs.
Dat onze cycli een diepe intelligentie met zich meedragen.
Dat onze wonden met het vrouwelijke, met onze moeders, onze zusters, met onszelf, kunnen genezen.
En ik geloof dat wanneer we stoppen met concurreren en beginnen samen staan,
worden we oneindig machtig.
Foto's: Maja Elders
